Borobudur, świątynia wielu Buddów, to jedno z najważniejszych odkryć archeologicznych XIX wieku i niewątpliwie jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. Zachwyca budową i historią powstania. Posiada ogromne znaczenie religijne. Znajduje się na Jawie, wyspie należącej do Archipelagu Malajskiego, gdzie wielki wpływ miała kultura Indyjska. Na kontynencie hinduizm wypierał buddyzm, więc jego wyznawcy skupili się na wyspach. Był VIII wiek, gdy zaczęto wznosić świątynię.

Budowa świątyni

Starożytni astrologowie i mędrcy obliczyli, że Jawa to idealne miejsce do zbudowania modelu góry Meru, pochodzącej z mitologii indyjskiej. Borobudur powstawał na przestrzeni około osiemdziesięciu lat, wznosi się tarasami na wysokość 400 metrów. Pierwsze pięć tarasów, na planie kwadratu symbolizuje świat materii. Nad nimi kolejne trzy okrągłe piętra to alegoryczne przedstawienie świata duchowego. To trzy poziomy egzystencji, które wiodą do niebiańskiej rzeczywistości.

Na samym szczycie znajdują się kopuły w kształcie dzwonów – „dabagos” – w liczbie siedemdziesięciu dwóch. We wszystkich znajdują się posągi Buddy, ostatni, jedyny pusty, to zagadka – czy znaczy to, że budowy nigdy nie ukończono, czy to symbol nirwany? Budynek nie posiada wnętrza, za to trasa kontemplacji ma łączną długość około 6 kilometrów.

Przez dwa wieki Borobudur był centrum religijnym dla buddystów w całym regionie. Najprawdopodobniej opustoszał w 1006 roku, za sprawą erupcji wulkanu Merami, który budowlę uszkodził, wyludnił i pokrył popiołem. Wtedy swoje trzy grosze wtrąciła dżungla, porastając świątynię na kilkaset lat. Jak to zwykle bywa, archeologii pomogło zrządzenie losu.

Thomas Stamford Riffles, gubernator Jawy, w przeciwieństwie do swoich poprzedników interesował się lokalną kulturą i historią, więc był motorem napędowym odkryć na tym terenie. Gdy wśród dżungli, pól ryżowych i trzciny cukrowej natknięto się na całkowicie zarośniętą budowlę, zarządził karczowanie okolicy, po czy można było przystąpić do badań i konserwacji obiektu. Jego pierwsze zdjęcie zostało wykonane w 1873 roku, przez Izydora van Kinsbergena.

W 1975 roku Borobudu został wpisany na światową listę UNESCO. Od tego czasu przyciąga turystów, z roku na rok w coraz większej ilości, najczęściej podczas święta Vesak, na wiosnę.